FILM PREPORUKA

0 1550

Poremećeni sustav vrijednosti i nezahvalno odrastanje među betonskim blokovima zgrada natjeralo glavnog junaka, kojeg glumi Vuk Kostić, da uz pomoć streljaštva, sporta kojim se bavi, uvede pravdu i kazni sve ljude koje krivi za raspad svoje obitelji…

Saša je juniorski šampion Jugoslavije u streljaštvu, disciplina zračna puška. Priprema se za Svjetsko juniorsko prvenstvo u Parizu, najvažnije natjecanje u njegovom životu. Sašina djevojka Sanja, i Cvika, njegov najbolji prijatelj, jedini su prijatelji povučenog i skromnog mladića. Sašin brat Igor je bivši svjetski prvak u streljaštvu i idol mlađem bratu. U vrijeme rata u Hrvatskoj i Bosni, zračnu pušku je zamijenio snajperom, a vratio se kao ovisnik o heroinu. Nikada se nije vratio sportu.

Saša svakodnevno gleda propadanje svog brata koji rasprodaje vrijednosti iz kuće, trpi batine i omalovažavanja zbog neizmirenih narkomanskih dugova, preprodaje drogu za sitne lokalne kriminalce i prodaje medalje koje su jedini dokaz da je Igor nekada bio veliki prvak. Samo mjesec dana pred odlazak na natjecanje, Saša gubi redoviti ritam treninga, neophodan kako bi bio u najboljoj formi. Nenaviknut na gubljenje, krut i neprilagodljiv u svojim viteškim shvaćanjima života, psihički puca. Poslije svađe u kojoj je pretučen i ponižen njegov brat, Saša odluči preuzeti pravdu u svoje ruke. Pronalazi Igorovu pušku sa ratišta i odluči ubiti sve ljude za koje misli da su krivi za propast njegove obitelji…

0 1933

Film posvećen generacijama rođenim nakon Tita prati sudbinu dvojice dječaka, Pinkija i Švabe, koji odrastaju u Novom Beogradu, u razdoblju od 1991 do 1996. Djetinjstvo glavnih junaka narušeno je sankcijama, ratom i kriminalizacijom čitavog društva, koji udruženi stvaraju sasvim novi sustav vrijednosti.



Kao i mnogi njihovi vršnjaci, Pinki i Švaba već sa četrnaest godina ulaze u svijet kriminala, prihvaćajući vrijednosti Srbije iz razdoblja od 1991 do 1996, eks-komunističke zajednice u hiper-tranziciji, koja, zbog rata i sankcija, podsjeća na teatar apsurda.

Idoli glavnih junaka su poznati beogradski kriminalci i TV show “Puls asfalta”. Pinki i Švaba maštaju da jednog dana gostuju u svojoj omiljenoj emisiji i trude se, zločinima, to zaslužiti.Nakon što uspijevaju u tome, njihov uspon u svijetu kriminala se prekida međusobnim sukobom. Švaba ispaljuje pet metaka u Pinkija, nesvjestan toga da svog najboljeg prijatelja ranjava u ista ona mjesta u koja je Krist ranjen dvije tisuća godina ranije.

Pinki uspijeva preživjeti i nakon izvjesnog vremena bježi iz bolnice, te poziva svog prijatelja na pomirenje. Pomirenje je više nego užasno – ranjeni dječak treba svom prijatelju, po nepisanom pravilu, napraviti pet potpuno istih rana kako bi se prijateljstvo obnovilo.

0 1989

Jedan od najambicioznijih filmskih projekata nadmašio je sva očekivanja i postao udarna tema u filmskoj industriji i komedija koju svi kritičari hvale.

Niš tijekom druge polovice 19. stoljeća, desetak godina nakon odlaska Turaka. Raskošna vjenčanja triju starijih kćeri imućnog Hadži-Zamfira (D. Nikolić) i Tasane (M. Dravić), događaji su o kojima bruji grad. Svatko o tome ima nešto za reći, a gradski kroničari marno bilježe tračeve i sitna podmetanja mještana zavidnih Hadži-Zamfiru na bogatstvu i ljepoti njegovih kćeri. Kad nekoliko godina poslije za udaju stasa i četvrta kći, prelijepa Zona (K. Radivojević), te kad s kumama i najboljom prijateljicom Vaskom (S. Mićalović) počne izlaziti u šetnje gradom, mještanima će zastati dah.

Dok se svi zaklinju da Niš ne pamti curu ljepšu od Zone, temperamentna 16-godišnjakinja zapne za oko naočitom zlataru Manetu (Vojin Ćetković) i njegovom prijatelju, simpatičnom policajcu Perici (Nikola Đuričko). Na glasu kao vješt zavodnik i ženskar koji gotovo svaku noć provodi u kavani, Mane lako privuče Zoninu pozornost. Međutim, glas o tome ubrzo dođe do ponosnog Hadži-Zamfira, koji od kćeri smjesta zatraži da prestane viđati markantnog zlatara. Dok pod očevom prisilom Zona grubo prekida ljubavnu igru s Manetom, u obitelji trgovca Jordana (B. Brstina) i njegove supruge Perse (D. Maksimović) za ženidbu stasava mladi Manulać (N. Ilić), budalast momak i slabić do ušiju zaljubljen u Zonu….

O FILMU

Kostimirana humorna melodrama veterana srpske kinematografije Zdravka Šotre (”Pucanj u šljiviku preko rijeke”, ”Osvajanje slobode”, ”Idemo dalje”, ”Igmanski marš”, ”Gospođa ministarka”, ”Braća po materi”, ”Boj na Kosovu”, ”Ivkova slava”, serija ”Priče iz radionice”, zabavne emisije ”Obraz uz obraz”, ”Glumac je glumac”) koja je svojedobno u srpska kina privukla milijun i dvjesto tisuća gledatelja i tako, premda se u njoj govori teško razumljivim arhaičnim južnosrpskim dijalektom nastalim pod utjecajem makedonskog i turskog jezika, oborila sve rekorde gledanosti.

Riječ je o zabavnoj, ležernoj i nepretencioznoj ekranizaciji popularnog pučkog humorističnog romana cijenjenog srpskog književnika Stevana Sremca. Nakon što je Zonu Zamfirovu već jednom ekranizirao kao TV film 1975., redatelj Zdravko Šotra ponovno se nakon gotovo 30 godina vratio Sremčevoj prozi i publici željnoj benigne i šarmantne zabave ponudio efektan i vrlo atraktivan spoj eskapističke romantične priče, hedonizma, dobrodušnog humora, pasatističkog nostalgičnog prikaza Srbije 19. stoljeća, pjesme, plesa i dobrih glumačkih nastupa.

0 1386

Beograđanka Adrijana (Mirjana Joković) putuje po cijeloj Europi zajedno s elegantnim i privlačnim talijanskim poslovnim čovjekom (Sergej Trifunović), u kojega se zaljubila na prvi pogled. Iako ga ne poznaje najbolje, Adrijana uživa u luksuzu o kakvom je prije mogla samo sanjati, sve dok ne shvati da se njen zavodnik bavi nekakvim mutnim poslovima, uslijed kojih neprestano mijenja mjesto boravka.

Uskoro mu se na tragu nađu i albanska mafija i policija u potrazi za ubojicom poznatim pod nadimkom Stršljen, pa će Adrijana morati izabrati između ostanka s čovjekom koji se kune u svoju ljubav i naizgled sigurnog povratka kući. Kombinacija ljubavne drame i napetog trilera, ‘Stršljen’ redatelja Gorčina Stojanovića svoju intenzivnu atmosferu punu tajanstvenih preokreta u radnji postiže djelujući precizno i oštro, baš poput kukca iz svoga naslova. Jedan od tržišno najuspješnijih i kvalitetom najuvjerljivijih filmova bogate srpske kinematografije devedesetih godina, ovaj se naslov može podičiti izvrsnim nastupom svih glumaca, među kojima posebno treba izdvojiti legendarnog Ljubišu Samardžića u ulozi Adrijaninog oca, profesora biologije.

0 1030

ČETVORICA IZ SUSEDSTVA

Film METASTAZE kao polazište koristi istoimenu hit knjigu Alena Povića (pseudonim iza kojeg se krije hrvatski lekar dr Ivo Balenović) koja je u međuvremenu, pored ekranizacije, doživela i pozorišnu inscenaciju. U rad na scenariju filma bili su uključeni, pored pisca Balenovića, reditelja Šmita, poznati dramaturg i scenarista iz Srbije Vladislava Vojnović (METASTAZE su hrvatsko-bosanskohercegovačko-srpska koprodukcija, partner iz Srbije bio je Luks film) i hrvatski reditelj Ognjen Sviličić (DA MI JE BITI MORSKI PAS, ARMIN…), kao (pokazalo se na kraju, naravno i na odjavnoj špici) ključni scenarista koji je zaokružio dramaturgiju ovog kompleksnog i za analizu zahvalnog filma. Radnja započinje kadar-scenom u kojoj upoznajemo glavne junake: Krpu, Kizu, Deju i Filipa, neprilagođene momke iz susedstva, svakog ophrvanog sopstvenim problemima i neizvesnom budućnošću. Krpa je neurotični ratni veteran i vatreni „bedblubojs“ koji na najstrašnije načine maltretira svoju ženu (zanimljivo je da je Šmit pre nekoliko godina režirao odlični dokumenatarac o posttraumatskom sindromu PANj PUN OLOVA), Kizo je alkoholičar i luzer izgubljen u vremenu i prostoru koji smisao života naizgled pokušava da pronađe na stadionu (mada često ne zna ni ko s kim igra), a u stvari ga pronalazi u hranjenju mačaka više nego u alkoholu, Dejo, beznadežni narkoman, Srbin (Krpa mu zbog toga često „trlja nos“, ali mu i jedini pomaže na kraju), međutim jedini koji je u socijalnom smislu situiran (iako sam ne zarađuje) i Filip, lečeni narkoman koji se vraća sa tretmana u Španiji i koji pokušava da iz besperspektivnosti i beznađa izađe švercujući drogu iz Bosne sa Dejom (preko njegovog odnosa sa ocem kojeg igra Ivo Gregurević prelama se i najsnažnija socijalna kritika društva u kojem glavnu reč vode tajkuni, dok su ratni veterani isfrustrirani, a mladi prepušteni ulici). Nakon uvodne kadar-scene, sledi retrospekcija sva četiri glavna lika, da bi radnja bila nastavljena tamo gde je i započeta…Sviličićeva dramaturgija je precizno postavljena i ekonomična, ponegde čak i preekonomična, jer su neki epizodni likovi koji značajno utiču na motivaciju glavnih junaka pomalo „izgubljeni“ tokom filma, kao da je funkcionalnost dramske strukture podređena njenoj efikasnosti.

metastaze film

Ono po čemu će METASTAZE zasigurno ostati upamćene jeste rediteljski postupak Branka Šmita (čiji je debitantski film SOKOL GA NIJE VOLIO po drami Fabijana Šovagovića gledala i publika na Filmskim susretima u Nišu 1988. godine) koji je zbog autentičnosti i sugestivnosti insistirao na kameri iz ruke koja se neprestano „vrzma“ oko dramske radnje, ide za glumcima i oko njih; snimatelju Draganu Ruljančiću je zadatak bio utoliko teži, jer je Šmit insistirao na dugim kadrovima (nismo brojali, ali jedan od montažera Hrvoje Mršić tvrdi da film ima samo 83 kadra!), a to je zahtevalo i sjajnu pripremu i drugih članova filmske ekipe, pre svih sjajnih glumaca, koji su na svojim plećima izneli veliki teret METASTAZA. Naročito, Rene Bitorajac koji je fascinantan kao Krpa, jer nije ostao samo na njegovom eksplozivnom spoljnom ponašanju, nego je tragao i za njegovom psihologijom kojoj je posttraumatski sindrom samo okidač.

METASTAZE su jedini hrvatski film sa ovogodišnjeg pulskog festivala koji je svoju distribuciju morao da započne znatno pre nacionalne filmske smotre, jer je zbog velikog interesovanja gledalaca postojala realna opasnost da ranije bude piratizovan. Na kraju, film je imao enormnu gledanost i popularnost, dobre kritike kod filmskih profesionalalaca, dobio je Zlatnu arenu u Puli za najbolji film, a neke replike su već ušle u narod (po svedočenju i samih autora) kao npr. „Krpa, Sava, Krpa, Sava“. Više od toga teško da su i autori filma mogli da očekuju, bezobzira na popularnost literarnog predloška.

0 236

Kontroverzni danski autor, Lars fon Trir, poznat i kao rodonačelnik filmskog manifesta, “Dogma 95”, u kome su definisana krajnje nekonvencionalna pravila filmske estetike, kao što su, na primer: snimanje kamerom iz ruke bez korišćenja stalka, prirodno osvetljenje, ogoljena scenografija i dr., svojim je naslovima do sada pokazivao otvoreno zgražavanje prema svim vrstama represija koje se vrše prema čoveku. Najbolji primer ovakvih fon Trirovih preokupaciju su njegova dva pretposlednja filma poznata širem auditorijumu (“Dogville” i “Manderlay”) cije su centralne teme seksualno iskorišćavanje i ropstvo. I, dok su se prethodni filmovi bavili represijom uslovljenom spoljnim faktorima koju čine izopačeni pojedinci prema glavnom liku, “ANTICHRIST” duboko i bolno zariva svoju sondu u krhko tkivo ljudske psihe samog pojedinca.

Antichrist screenshots

Sadržinu filma čini napor psihoterapeuta (Willem Dafoe) da pomogne svojoj supruzi (Charlotte Gainsbourg) u prevazilaženju teškog psihičkog stanja koje se javlja kao posttraumatsko iskustvo nakon smrti sina.

Ako izuzmem seriju “Riget”, onda je “ANTICHRIST” do sada fon Trirovo najmračnije i najkompleksnije delo koje će kod šireg gledališta izavati šok i mučninu sa velikom dozom prezira. Verovatno bi jedina osoba koja bi aplaudirala posle projekcije u bioskopskoj dvorani po svim zakonima prirode morala da bude Dejvid Linč!

“ANTICHRIST” se može slobodno obuhvatiti terminom „linčovski“, jer i kod njega, kao što je to slučaj i sa filmovima Dejvida Linča, svaki pokušaj analize nije moguće izvesti do kraja. Stoga će naredni redovi pokušati, onoliko koliko je moguće, da radnju filmu, koja je u najmanju ruku neurotična i prilično konfuzna, učine dostupnijom onome sto bi se moglo nazvati sferom razuma.

Pre svega, “ANTICHRIST”-a uopste nije moguće pratiti do kraja ako gledalac nije upoznat sa osnovnim postavkama čuvene Frojdove psihoanalize koja verovatno spada u najosporavanije psihološke teorije a da pri tom nikada nije u potpunosti odbačena, već i dan danas čini osnovu mnogih psiholoških razmatranja ljudske prirode.

Ako pođemo od najosnovnijeg predmeta proučavanja koji čini psihoanaliza, a to su nesaznatljive oblasti ljudske podsvesti čiji izvor Frojd naziva “Id”, odmah se moze uočiti određena analogija sa filmom. Naime, “Idn” je naziv šume u filmu, u koju odlazi bračni par kako bi se supruga sto bolje suočila sa svojom žalosću pri čemu simbolika postaje jasnija. I dok kroz film pratimo terapiju supruge praćenu fantazmagoričnim scenama seksa, zivotinja iz šume i kišom zirova, Lars von Trir polako otkriva sam gen zla ljudske prirode, naglasavajući nemogucnost njegovog potpunog objašnjenja. S druge strane, ime šume, “Idn”, aludira na “Eden”, rajski vrt iz koga je Bog proterao prvog čoveka i ženu zbog prvorodnog greha, pri čemu sam odlazak bračnog para u šumu pokazuje da povratak harmonije između ljudi kroz prirodu nije više moguć, već da je čovek kažnjen večitim zlom koje danas poprima oblike duševnih bolesti kao sto su anksioznost, razne vrste bolesnih opsesija i sve veća patološka posesivnost koja se javlja između partnera. Takodje, muž u filmu primenjuje poznati Frojdov metod “slobodnih asocijacija” i analizu snova koji imaju za cilj da duboko podsvesne konflikte, neshvatljive i samom pacijentu, donekle, učine jasnijim.

Veoma divlje scene seksa, gotovo bez cenzure (kao na primer scena odsecanja klitorisa), deluju preterano napadno na čula gledalaca i u tom delu je scenario mozda trebalo korigovati i učiniti film podnošljivijim koji je i bez toga ispunjen metaforičnim slikama i težak za gledanje. Međutim, i pored toga, “ANTICHRIST” zadire u seksualnost coveka koja je, sudeći po filmu, u danasnje vreme svedena na sirovo zadovoljenje seksualnog nagona. On je postao, a ne bi trebalo, jos jedan od načina potiskivanja duševnih problema koji onemogućavaju svaki zdravi odnos, konkretno u filmu, izmedju bračnih partnera.

Prema “ANTICHRIST”-u, podsvest je tamna, hladna i zlokobna šuma gde vlada haos koji se može nazreti jedino kroz dusevnu patnju. I dok se kroz film sve više osvetljava mračna hladnoća izmedju partnera, začeta, čini se, još mnogo pre smrti sina, žena postaje sve više opsednuta saznanjem o zloj prirodi koju čak naziva i “sataninom crkvom”. Razvoj događaja, pokrenut ženinom bolesnom opsesijom pomešanom sa patološkim strahom da je muž ne napusti, sve više, i jednog i drugog, baca u stanje jos veće patnje, bola i očaja sa tragicnim ishodom.

Da li je moguće čoveku da izađe iz ovakve šume u koju se upleo, a da izbegne ova “tri prosjaka” (patnja, bol, očaj) kako ih fon Trir naziva u filmu?Antichrist love scene

Antichrist love scene

Kakav god odgovor da se krije u “ANTICHRIST”-u, nije ga moguće naći dokle god pojedinac besomučno uvećava svoje duševne konflikte “hraneći” ove “prosjake” raznim lekovima i psihoanalizama koje još više otkrivaju zastrašujući sadržaj podsvesti pri čemu ne nude nikada potpuno razrešenje.

Ako patnja, bol i očaj čine antihrista koji ce, pre ili kasnije, odvesti čoveka u najmučniju smrt, jasno je da se stalna i nikad okončana borba između ljudske duše i zle prirode vlastitog tela jedino može voditi pod zastavom svetog trojstva koju čine – vera, ljubav , nada.

0 549

“Nemam ništa da kažem. Ja sam gospodin Niko, čovek koji ne postoji.” Često sebi postavljam pitanje, da li je čoveku dovoljan samo jedan život? 1 je kao 0. A da imamo i 100 života, da li bi to bilo dovoljno?

Ovo je četvrti dugometražni igrani film Jaco van Dormael-a. Konacno neko da se pozabavi i ovom jako zanimljivom i ozbiljnom tematikom. Film je teško opisati jer se namerno ne poštuju tradicionalne narativne strukture. Scene koje prikazuju 2092. godinu su zaista lepo i kvalitetno odradjene i neki prizori su apsolutno zapanjujući. Uglavnom, glavna misao i ideja filma je: Alternativni zivotni putevi

Glavni lik u filmu je Nemo, starac od 118 godina, pun tajni. Uglavnom, film prikazuje različite verzije bivstvovanja i postojanja koje um može sam sebi da imaginarno reprodukuje i da prikaže čovekov životni vek zavisno od odluka koje donosi ”usput”.

Film počinje sa Mr. Nobody, koji sada ima 118 godina, mada on i dalje misli da ima 36. Godina dešavanja je 2092, i on predstavlja poslednjeg smrtnika an zemlji i na samrti je. Nemo priča o životu i alternativnim životnim putavimakoje definisu drugacije sudbine. Ovaj genijalan film stalno okreće temu mogućnosti izbora, naglašuje važnost ili bezvrednosti odluka, i pokazuje da ponekad kompleksnost izabranog zavisi od slučajnosti. Život nije ništa drugo do partija šaha, koja nas moze dovesti do raznovrsnih iskušenja i na različite staze postojanja. Nemo u nekim situacijama baca novčić, jer viče nije sposoban a i nije siguran koja odluka je ispravnaa a koja ne, čak u toj kompleksnosti povezanih dešavanja on to i ne može znati, zbog toga mu je svejedno, šta god da izabere. Otvorena su mnoga filozofska pitanja: izbori, njihovo značenje, zašto odabrati ovo ili ono, uzrok i posledice, i da li smo svesni toga.

Mr-Nobody-main scene
Nemo je latinski izraz “niko”. To je ime koje je dao Odisej Kiklop-u.

Soundtrack je takođe vrlo zanimljiv: “Mr. Sandman “,” Everybody ” i ” Where is my mind? ” su veoma poznate pesme sa još čuvenijim obradama. Klasične kompozicije su delo Pierre Van Dormael, što je i njegov posljednji soundtrack.

Glavni lik u filmu Nemo, kada se izgovara unazad je” omen “, glasnik budućnosti. Njegova najveća ljubav u filmu, Anna, i njegova kći Eve, koje kad se čitaju unazad ispadaju isto.

Značenje filma je mnogo više od filozofske sf senzancije. Film govori o individualnom izboru i sudbini, sa koktelom astrofizike, snovima i sećanjima.

”Ponekad me ljudi mogu zvati gospodin C-R-A-F-T – Can’t Remember A Fucking Thing – čovek koji se ne može setiti ničega”

Mr. Nobody surrealism

Ovaj film će vam doći dobro i osvezavajuce pored gomile glupih filmova koje ste slucajno ili neizbežno pogledali u zadnje vreme :).

Mr. Nobody je briljantno ukomponovano remek-delo, lep kinematografski doživljaj sa nezaboravnim nadrealizmom, lepo naglašeni osećaji pamćenja i obojeni živim vivid bojama , intelektualna i vizualna interaktivnost sa gledaocima, sa magičnim stilom belgijanca Jaco van Dormael’a.

0 876

Nesumnjivo je da je 1981. godina za, tada nepoznatog, Sema Rejmija bila odskocna daska i ujedno snazan pocetak jedne izuzetno plodne filmografije koja ni u jednom trenutku nije izgubila epitet autorstva cak i kada je Sem Rejmi pristao da snima za “mejdzor” ligu.

Vec je u prvom filmu iz kultne “Evil Dead” trilogije, niskobudzetnom hororu, bilo jasno da iza kamere stoji talenat koji je kadar da oplemeni i unese nesto novo u horor zanr koji je u tom periodu vec potrosio kredit dobijen od Karpenterovog “Halloween” i Hoperovog “Texas chainsaw massacre”. Drugi film iz trilogije, “Evil Dead 2”, snimljen sest godina kasnije , potvrdio je ova naslucivanja i otkrio nove dimenzije horora kroz majstorsko kombinovanje strave, krvi i urnebesne komedije. Istinski fanovi nikada nece zaboraviti scenu u kojo Es (Bruce Campbell), uz histericno mazohisticko urlanje, motornom testerom sece vlastitu ruku koju je zaposeo zli duh!

“Evil Dead 2”, u stvari, i nije bio filmski nastavak u pravom smislu reci, vec neka vrsta rimejka odnosno dopunjenog izdanja prvog filma koji je u ovom slucaju bio snimljen sa deset puta vecim budzetom i bogatijim specijalnim efektima. “Army of darkness” je, vec bio prirodni nastavak drugog filma u kome su jos vise bili primenjeni elementi slepstik komedije.

Posle vise od pet godina rada na “Spiderman” serijalu, Sem Rejmi se vratio svom omiljenom zanru i u “mrtvom moru” raznih besmislenih i uvredljivih holivudskih rimejkova azijskih horora uneo pravo osvezenje oliceno u “DRAG ME TO HELL”.

Naime, Kristin (Alison Lohman) je menadzer koji ocekuje unapredjenje u jednoj firmi, kada joj jednog dana dolazi klijent, Silvija Ganus, sa molbom da joj se prolongira vracanje kredita kako joj banka ne bi oduzela stvari iz doma u kome zivi vec trideset godina. Kristin se nakon krace dileme, ipak, odlucuje da ne pomogne starici nakon cega joj Silvija pomocu ciganske magije baca kletvu u vidu demona Lamije koji prva tri dana muci ljudsku dusu da bi je nakon treceg dana odvukao u pakao.

Ono sto se odmah moze uociti kod “DRAG ME TO HELL” je elegantnost rezije i lakoca sa kojom Rejmi uspeva da na kriticnoj granici izmedju groze i komedije drzi pricu istovremeno i zanimljivom i dovoljno zabavnom da ona ni u jednom trenutku ne prelazi u neku vrstu autoparodije. U tom smisli, “DRAG ME TO HELL” je jedan od najkompetentnije snimljenih horora u skorije vreme koji pokazuje da Rejmi nista nije izgubio od svog izvornog umeca i osecaja da dobro uplasi i istovremeno dobro nasmeje gledaoca.

Po uzoru na “Evil dead” i ovde se pojedine stvarcice iz svakodnevnog zivota koriste kao ubojita oruzja (heftalica) pracene ispadanjem vestackih vilica uz obilno izlivanje zeleno zelatinoznog sadrzaja sistema za varenje.

S druge strane, film nije lisen ni podsmeha prema stalnoj ljudskoj zelji za nekakvom karijerom kroz jasnu hipokriziju glavne nesrecnice Kristin koja i kada joj se pruzi prilika za oprostajem ona ne zeli da prizna krivicu i odgovornost za sve sto ju je snaslo.

Naime, Kristin je devojka sa farme opterecena kompleksom nize vrednosti zbog svog seoskog porekla koja na sve nacine nastoji da se sto vise uklopi u gradsku sredinu prihvatajuci potpuno suprotne poglede u odnosu na one sa kojima je rasla. Pa, tako, u jednoj prilicno ironicnoj sceni, Kistin se deklarise kao vegetarijanac i zastitnik zivotinja, iako potice sa svinjske farme, pri cemu joj ne pada na pamet da ubije svog macka radi prinosenja zrtve demonu Lamiji bez obzira sto je to mozda i sansa da spasi svoju dusu.

Izvesna satiricna crta filma se moze naci i u nacinu prikazaivanja rituala isterivanja demona i zaposednutih likova cime je ovde Rejmi potpuno svesno i svrsishodno nacinio autoomaz “Evil dead” trilogiji sto mu je omogucilo da na jedan diskretan nacin ismeje pomamu savremenog coveka za paganskim formama kroz apsurdnost magijskih rituala, proricanja buducnosti i animizma (verovanje da pojedini predmeti imaju natpririodne mocidrag-me-to-hell screenshot

“DRAG ME TO HELL” je, takodje, prozet prepoznatljivom Rejmijevom tehnikom snimanja koju cine iskoseni kadrovi cime se jos vise potcrtava iscasenost i bizarna komicnost situacije u kojoj se nalazi Kristin. Dakle, kao sto dobru hranu cini znalacki stavljena mala kolicina zacina tako nema ni dobrog horora bez malih tajni velikih majstora.

Konacni zakljucak je da svako od nas, kad tad, mora odbaciti laz i dvolicnost i priznati pred sobom svoje grehove da ne bi bio progutan paklenim ognjem neciste savesti.

Sto se tice samog “DRAG ME TO HELL”, on sigurno nece biti odvucen bilo kakvim paklom. A, ponajmanje onim koji se odnosi na zaborav.

0 716

“Beyond the Hills” (2012) je rumunski film sa tacnim prevodom “Ispod brda”, dok se na nasim prostorima moze naci prevedeno kao “Iza brda” sto sasvim gubi smisao kad pogledate film.

Ukratko prica govori o prijateljstvu i ljubavi izmedju dve devojke koje su odrasle u sirotistu u Rumuniji i provele svoju mladost zajedno. Kasnije one odlaze, svaka, na svoju stranu. Alina radi u Nemackoj, dok je Vojcita nasla smisao u zivotu u Manastiru. Alina vise ne moze da izdrzi sama u Nemackoj i sa namerom da se ponovo zblizi sa Vojcitom dolazi u posetu devojci koja sada zivi mirnim zivotom u maloj pravoslavnoj zajednici,

Beyond-the-Hills-ispod brda

Film je rezirao Cristian Mungiu, kojeg se vecina seca zbog filma “4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007)” (4 meseca, tri nedelje i 2 dana). Zaista jos jedno jako solidno ostvarenje ovog jako talentovanog reditelja. Film traje 150 minuta, ali ne moze se reci da je u bilo kom trenutku dosadan, iako je film sporog tempa. Prica je inspirisana stvarnim dogadjajima kao i ne fikcijskim delima rumunske spisateljice Tatiane Niculescu Bran.

Termin “Isterivanje Djavola” i obred samog postupka se i dalje odrzao u izvesnim socijanim krugovima i prikazuje se u sadasnjem vremenu.

Film je ove godine odlicno prosao u Kanu. Nagrada za najbolji scenario i najbolju zensku ulogu. Gluma je na jako visokom nivou, kako glavnih tako i sporednih aktera.

Dijalozi sa lepo doziranim humorom osvezavaju film u pravilnim razmacima. Takodje, film je ispresecan mnostvom malih priica koji nam pricaju obicni ljudi koji cini se bez namere nasli u nekim scenama filma “Beyond the Hills” i onda u nekoliko recenica pricaju svoju ili neciju zivotnu pricu. Ove umetnute pricice su su jos jedan ukras za film, po strukturi proste ali po uticaju veoma znacajne parabole, koje daju dodatni smisao filmu, koje je sam reditelj hteo vesto na neobican nacin da iznese, uporedi i prenese.

Film “Ispod Brda” treba pogledati, ali ovo filmsko ostvarenje nije za svakoga!

0 330

Ako se osvrnemo na određene epohe američkog filma (Novi Holivud, Film Noar) koje su, kako na umetničkom planu, tako i kroz društveno angažovanje, krajnje subverzivno kroz filmsku fikciju predstavile svu gnjilost tadašnje američke stvarnosti, nesumnjivo je da su upravo one najzaslužnije za neke od najkultnijih filmskih trenutaka koji su tokom vremena doživljavali razne omaž forme i reinterpretacije. Na primeru “Novog Holivuda” se jasno vidi da se on, zapravo, vratio starim filmskim žanrovima (vestern, gangsterski film) kao i onim skrajnutim i potcenjenim (horor, SF) i učinio ih bazičnom strategijom za snimanje visoko komercijalnih i, ujedno, umetnički relevantnih filmova.

Pošto “Novi Holivud” čini jednu široku temu kojom se ovde nećemo baviti, važno je primetiti da, iako je ova epoha još pre 30godina postala predmet filmske istorije, ona je i danas svojim formama, modelima i ideologojim uvek prisutna kod reditelja koji su, makar malo, želeli da snime svoj film i tako steknu epitet autora.

“LOOPER” je, upravo, takav pokušaj, i u trenutku kada su današnje generacije gledalaca naviknute da svaki bombastičan trejler za potencijalni blokbaster uvek bude završen oznakom 3D, ovaj odličan akcioni SF triler se na vrlo promišljen način vratio klasičnim stilovima režije u oblikovanju priče. Ovakav rediteljski pristup je do te mere naglašen u svakom trenutku filma, da će nekim novim generacijama gledalaca uspešno izdresiranim u 3D salama “LOOPER” zaista izgledati kao da je došao iz nekih davno prošlih filmskih dimenzija i vremena. Zanimljivo je da se priča dešava daleke 2044 god., iako celokupan ambijent pulsira vestern ikonografijom i prostorima tako karakterističnim oku kamere iz 70-ih i 80-ih god. 20-og veka. Reditelj filma, Rajan Džonson, tu prenaglašenost prikazuje na stripski duhovit način tako što ubice u filmu koriste klasične revolvere iz vremena Divljeg Zapada sa karikaturalno izduženim cevima, ili, recimo, neku vrstu ručnog topa koji jedva ima domet od 15m, i to u dalekoj budućnosti (još jedan detalj koji upućuje na kult oružja kao noseću ideologiju vesterna).

U “LOOPER”-u gotovo da nema traga od “hi-tec” spravica, što bi se i očekivalo od ovakvog jednog filma, ali nam zato nudi viziju konzumiranja teške droge u budućnosti koja se stavlja u obliku kapi za oči (treba se zapitati da nije isti slučaj kada današnji gledalac stavi 3D naočari)! Isto tako, film je namerno lišen CGI tehnologije i pokazuje istinski napor da gotovo svaku akcionu scenu izvede klasičnim specijalnim efektima i kaskaderskim vratolomijama koje su još jedna sirova replika na prošla filmska vremena.

“LOOPER”, takođe, nedvosmisleno koristi neku vrstu scenarističkog omaža jednom od remek dela akcionog SF-a. U pitanju je je osnovni zaplet “Terminatora”. Dok u originalnom filmu robot ubica iz budućnosti dolazi da bi eliminisao sve ženske osobe sa imenom i prezimenom Sara Konor kao potencijalno opasne za budućnost nekontrolisanih mašina koje su dostigle nivo samosvesti, tako i u “LOOPER”-u plaćeni ubica Džo (Brus Vilis) dolazi iz budućnosti da bi eliminisao nekolicinu dečaka koji su isto tako potencijalno opasni po njegov budući život. Čak i Emili Blant, koja na ubedljiv i srčan način tumači samohranu majku briljantno iznijansiranu svim slabostima ovakvog statusa gde je muški parnjak neohodan, a što je potpuno suprotno savremenim društvenim konstrukcijama žene koja može sve (još jedan subverzivni motiv), nosi ime Sara!

Veteran Brus Vilis je bio perfektan izbor za ulogu starog DŽoa jer je svojim nitroglicerinskim “Džon Meklejn” šarmom, što opet nije slučajno ma koliko izgledalo tipski, poslužio da u “LOOPER” unese nesto od “Die Hard” atmosfere čime su se “stara dobra vremena” opet projektovala u sadašnjost.

looper brus vilis

S druge strane, “LOOPER” predstavlja vrlo uspešnu kompilaciju vesterna, akcionog i SF filma uz jasan ideološki pravac, a to je, povratak tradicionalnim američkim žanrovima i korišćenju njihovog instrumentarijuma na nov način (“Novi Holivud” se temeljio, upravo, na istoj ideji). Dakle, “LOOPER” nas iz budućnosti koja nije bog zna šta (verovatno aludirajući na budućnost filma koja ne može ništa novo da donese, jer su to stari modeli i obrasci učinili već sa počecima filmske istorije), zapravo, sve vreme svojom estetikom, ikonografijom i motivima drsko vraća u prošlost sa postojanim i nepromenljivim vrednostima. U tom smislu, “LOOPER” nikako ne predstavlja nostalgičan flešbek, već nas poput priča Starog Zaveta podseća da povratak na staro nekada može biti jedini put ka novim i smislenim interpretacijama.

I, zaista, kao što otprilike kaže mladi Džo (Džozef Gordon-Levit) da je dobio oružje čime mu je vraćeno nešto njegovo, tako je i “LOOPER”, bar za trenutak, sa iskrenim pijetetom vratio u bioskopske dvorane slike nekih prošlih filmskih vremena i prostora.

RANDOM POSTS

0 172
Duga i zdrava kosa je definitivno jedan od zaštitnih znakova ženske privlačnosti. Ipak, imati dugu kosu nije nimalo jednostavan poduhvat, i koliko god se...
error: Content is protected !!